Ο ψυχικός κόσμος του διαβητικού ασθενή

Ο διαβήτης λόγω του κινδύνου των επαπειλούμενων επιπλοκών, διαταράσσει τον ψυχικό κόσμο των ασθενών. Από το γεγονός και μόνον του περιορισμού των απολαύσεων των ασθενών, καθώς ότι μέγιστη πλειοψηφία, περί τα 70% των ασθενών με διαβήτη τύπου ΙΙ είναι παχύσαρκοι, εξάγεται το συμπέρασμα ότι τα άτομα αυτά υπόκειται σε ψυχολογική πίεση. Σε ακόμη μη δεινότερη θέση είναι οι ασθενείς με διαβήτη τύπου Ι, οι οποίοι λαμβάνουν οδηγίες σχετικά με το ποσό και τις ώρες της διατροφής. Επιπλέον, το συχνά υπερπροστατευτικό περιβάλλον, ωθεί τους διαβητικούς ασθενείς να αισθάνονται ότι πρέπει να απολογούνται για την κατάστασή τους.

Τη στιγμή που πραγματοποιείται η διάγνωση του διαβήτη δημιουργείται ένας καινούργιος κόσμος, ο οποίος θα χαρακτηρίζεται από πολλαπλές ιατρικές επισκέψεις, από σημαντική αλλαγή στον καθημερινό τρόπο ζωής, από την ανάγκη να εκπαιδεύεται σε αυτοέλεγχο, πράγμα που δεν απαιτείται συχνά από άρρωστο, και βεβαίως από την κλινική εμφάνιση επώδυνων σοβαρών επιπλοκών. Παράλληλα, με την έναρξη της νόσου, αρχίζουν και παρουσιάζονται κοινωνικά και επικοινωνιακά διλήμματα για τον διαβητικό, όπως απόρριψη από το περιβάλλον, το οποίο τον αντιμετωπίζει με κάποιο είδος περιθωριοποίησης άλλοτε φανερής και άλλοτε όχι, εργασιακά προβλήματα, ασφαλιστικά προβλήματα, που όλα δημιουργούν στον διαβητικό ένα τρίπτυχο από προβλήματα, τα οποία είναι κοινωνικά, είναι προβλήματα συμπεριφοράς και ιατρικά. Άρα ξαφνικά ο διαβητικός αντιμετωπίζει μια πληθώρα προβλημάτων τα οποία σταδιακά θα αρχίσουν να εκφράζονται ως ψυχολογικά. Αυτό το στρες δες σταματάει με την πρώιμη έναρξη, αλλά συνεχίζεται με τις επιπτώσεις του διαβήτη, έχουν κύρια εκδήλωση την κατάθλιψη.

Η κατάθλιψη παρουσιάζεται, στατιστικά πάντοτε, κυρίως σε ενήλικες με διαβήτη τύπου Ι. Εκτός από την κατάθλιψη όμως, στον σακχαρώδη διαβήτη διακρίνονται και άλλες ψυχολογικές διαταραχές, όπως η φοβική αγχώδης διαταραχή, η διπολική ψύχωση, και το σύνδρομο ανορεξίας-βουλιμίας, οι διαταραχές στην ανάπτυξη της προσωπικότητας. Συνεπώς, η προσέγγιση του διαβητικού θα πρέπει να οδηγείται από μια συνεργασία των διαβητολογικών ομάδων και των ψυχουποστηρικτικών ομάδων, σε δύο κατευθύνσεις: τις ψυχοκινητικές και τις ιατρικές παρεμβάσεις.

Ο κίνδυνος των Αυτοάνοσων Νοσημάτων.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι ασθένειες που προκύπτουν γιατί το σώμα μας επιτίθεται και καταστρέφει τα δικά του κύτταρα και όργανα.

Γνωρίζετε ότι ένας στους δέκα πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα;

Είναι η κύρια αιτία χρονίων ασθενειών σήμερα και επηρεάζει την υγεία περισσότερων ανθρώπων απ’ ότι τα καρδιακά νοσήματα ή ο καρκίνος. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ένωση Αυτοάνοσων Νοσημάτων πενήντα εκατομμύρια Αμερικανοί, ένας στους πέντε δηλαδή, πάσχουν από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.
Είναι σχεδόν βέβαιο, είτε να γνωρίζετε κάποιον που πάσχει από μια τέτοια ασθένεια είτε να έχετε μια εσείς οι ίδιοι.

Σύμφωνα με το detoxcenter.gr, όσο υψηλότερο το βιοτικό επίπεδο τόσο μεγαλύτερη είναι και η επίπτωση τους. Ασθένειες όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, ο νεανικός διαβήτης, η ψωρίαση, η ελκώδης κολίτιδα, ο ερυθηματώδης λύκος, η μυασθένεια κ.ά. αυξήθηκαν δραματικά τα τελευταία 15 χρόνια.

Πρόκειται για χρόνια νοσήματα, για τα οποία το άτομο που πάσχει, πρέπει να λαμβάνει ισχυρές και με πολλές παρενέργειες αγωγές για την υπόλοιπη ζωή του.

Στην αρχαία Ελληνική μυθολογία ο Ασκληπιός, θεός της ιατρικής, είχε δύο κόρες. Την Πανάκεια, θεά της θεραπείας και την Υγεία, θεά της πρόληψης. Στον αιώνα που διανύουμε θα χρειαστούμε τη βοήθεια και των δύο για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα που καλείται αυτοανοσία.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι το τίμημα που πληρώνουμε για έναν τρόπο ζωής που συνεχώς απομακρύνεται από το φυσιολογικό.
Για να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει θα πρέπει να εξετάσουμε το θέμα εκεί που ξεκινά. Σε επίπεδο κυττάρων…
Τα κύτταρα μας είναι οι βιολογικές μονάδες από τις οποίες αποτελείται ο οργανισμός μας. Αποικίες κυττάρων με κοινά χαρακτηριστικά συναθροίζονται και σχηματίζουν όργανα και τελικά ένα ανθρώπινο σώμα.

Ένα κύτταρο είναι φτιαγμένο από διάφορα δομικά συστατικά. Παράλληλα χρησιμοποιεί και κάποια συστατικά για να λειτουργήσει. Αυτά τα ονομάζουμε θρεπτικά συστατικά και είναι απαραίτητα για να υπάρχουν και να λειτουργούν σωστά τα κύτταρα μας. Πρόκειται για μεταλλικά στοιχεία, αμινοξέα, πρωτεΐνες, βιταμίνες, ένζυμα, λίπη, υδατάνθρακες.
Αυτά τα στοιχεία τα προσλαμβάνουμε μέσω της διατροφής μας.

Οι τροφές μας έχουν αλλάξει.
Οι αλλαγές που έχουν προκύψει, πόσο επηρεάζουν την διατροφική κατάσταση των κυττάρων μας και κατ’ επέκταση τη δική μας;
Ας πάρουμε για παράδειγμα μια τροφή όπως τα μαρούλια. Παλαιότερα είχαμε ένα χωράφι και σπέρναμε σε αυτό εκατό μαρούλια. Σήμερα στο ίδιο χωράφι σπέρνονται χίλια. Τα θρεπτικά συστατικά που έχει το χωράφι πρέπει να μοιραστούν τώρα σε χίλια μαρούλια αντί για εκατό όπως κάποτε. Αν βέβαια υπολογίσουμε ότι και τη προηγούμενη χρονιά είχαμε σπείρει χίλια μαρούλια το χωράφι είναι ακόμα φτωχότερο σε θρεπτικά συστατικά από την προηγούμενη χρονιά.
Με τη χρήση λιπασμάτων αυτά τα μαρούλια αντί να αναπτυχθούν πλήρως μέσα σε δύο μήνες, τώρα αναπτύσσονται σε ένα μήνα.
Για να πάρει το σώμα μας τα θρεπτικά συστατικά που λάμβανε από ένα μαρούλι πενήντα χρόνια πριν, σήμερα είναι απαραίτητο να καταναλώσουμε σαράντα μαρούλια. Αυτό δεν είναι όμως εφικτό. Το ίδιο συμβαίνει και για τις υπόλοιπες τροφές που καταναλώνουμε είτε είναι φυτικές είτε ζωικές.

Τα κύτταρα μας λοιπόν, δεν προσλαμβάνουν και δεν έχουν τα στοιχεία που χρειάζονται για να λειτουργήσουν. Σιγά-σιγά δημιουργούνται ελλείψεις σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο. Συστατικά που θα έπρεπε να βρίσκονται μέσα στο κύτταρο πλέον απουσιάζουν.

Η ζωή βέβαια δεν στηρίζεται ποτέ σε μια μεταβολική οδό. Έχει εναλλακτικές λύσεις. Ποτέ όμως η δεύτερη εναλλακτική δεν είναι το ίδιο αποδοτική με την πρώτη.
Η υγεία μας αρχίζει να μειώνεται. Δεν νοιώθουμε το ίδιο καλά όπως κάποτε. Κάθε μέρα που περνάει απομακρυνόμαστε από την βέλτιστη κατάσταση. Πιστεύουμε πολλές φορές ότι αυτό οφείλεται στα χρόνια που περνάνε. Αν προσέξουμε όμως θα δούμε ότι παρόμοια, μερικές φορές και χειρότερα προβλήματα, κατακλύζουν και νεότερα άτομα.
Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ. Πέρα από τις ελλείψεις που παρουσιάζουν τα κύτταρα μας επιβαρύνονται τοξικές ουσίες που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Βαρέα μέταλλα, βιομηχανικά χημικά, φάρμακα, απορρυπαντικά, χημικά προϊόντα περιποίησης,φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα.

Οι εικόνα του κυττάρου μας έχει αλλάξει πλέον πλήρως από την αρχική υγιή κατάσταση!
Συστατικά που θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί απουσιάζουν και άλλα ξένα προς τη ζωή, που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί, είναι παρόντα.

Το σώμα δεν αναγνωρίζει πλέον αυτά τα κύτταρα ως δικά του και τους επιτίθεται!
Ανάλογα με την κληρονομικότητα, το περιβάλλον και τις διατροφικές επιλογές τα κύτταρα που απομακρύνονται περισσότερο από το φυσιολογικό δέχονται πρώτα την επίθεση. Σε πολλές περιπτώσεις το σώμα επιτίθεται σε πάνω από ένα όργανα ή συστήματα.

Η λύση βέβαια δεν είναι να επιβαρύνουμε με το σώμα με αμφιβόλου αποτελεσματικότητας φάρμακα, που αλλοιώνουν περαιτέρω την βιολογική ισορροπία.

Η λύση είναι να αποκαταστήσουμε το φυσιολογικό.
Να χορηγήσουμε αυτά που λείπουν και να αφαιρέσουμε αυτά που «περισσεύουν».

Τι μπορούμε να κάνουμε

1. Ειδικές εξετάσεις μεταβολομικής μας καθοδηγούν στην επαναφορά της φυσιολογικής κατάστασης των κυττάρων μας. Σύμφωνα με την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ η μεταβολομική είναι ο πιο απλός και ακριβής τρόπος για να αξιολόγησης την κατάσταση υγείας του ατόμου, σήμερα. Η παράλληλη αποκατάσταση των υγιών λειτουργιών με τη χρήση της ενδεδειγμένης φαρμακευτικής αγωγής, όπου αυτή είναι απαραίτητη, μας δίνει ένα πολύ ισχυρό όπλο στη μάχη έναντι των αυτοάνοσων νοσημάτων.
2. Να βοηθήσουμε το άτομο να εντοπίσει και να διαχειριστεί τους στρεσογόνους παράγοντες που υποκρύπτονται πίσω από το νόσημα. Πρόκειται για ένα κομμάτι που συχνά περνά απαρατήρητο και μένει αδιαχείριστο. Σχεδόν πάντα τα αυτοάνοσα νοσήματα συνοδεύονται από έντονες αλλαγές στη διάθεση που ανατροφοδοτούν τη νόσο και επιδεινώνουν την εικόνα.
Η βιοχημική αλλοίωση και το στρες που συνοδεύει το σύγχρονο περιβάλλον είναι οι βασικοί υπαίτιοι πίσω από την έκρηξη των αυτοάνοσων νοσημάτων. Η σταδιακή αποκατάσταση τους μπορεί να οδηγήσει σε μια σταθερή βελτίωση της εικόνας αντί μιας σταθερής επιδείνωσης.

Τι μπορούμε να κάνουμε Μόνοι μας

Να τρώμε πλήρεις τροφές. Οι τροφές πρέπει να έχουν υποστεί την μικρότερη δυνατή επεξεργασία. Τα βιολογικά τρόφιμα έχουν αποδεδειγμένα μεγαλύτερη θρεπτική αξία.
Να διατηρούμε τη βιταμίνη D στο αίμα μας σε βέλτιστα επίπεδα (60ng/ml). Όταν ηβιταμίνη D βρίσκεται σε βέλτιστα επίπεδα μειώνει σημαντικά τι πιθανότητα να νοσήσουμε από αυτοάνοσο νόσημα και βελτιώνει την εικόνα αν πάσχουμε ήδη από κάποιο.
Να ασκούμαστε τακτικά. Η άσκηση βελτιώνει το ορμονικό μας προφίλ και μειώνει σημαντικά το κίνδυνο να νοσήσουμε.
Να κοιμόμαστε επαρκώς. Ο ύπνος είναι απαραίτητος στο σώμα μας για να μπορέσει να διορθώσει βλάβες που προκύπτουν κατά την διάρκεια της ημέρας.
Να ενισχύουμε την αντιοξειδωτική άμυνα του οργανισμού. Μια νέα θεραπευτική αντιμετώπιση αυτοάνοσων νοσημάτων με το φυσικό αντιοξειδωτικό Άλφα Λιποϊκό Οξύ, που σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία νοσημάτων που οφείλονται στο οξειδωτικό στρες. Το Άλφα Λιποϊκό Οξύ αυξάνει τους ρυθμούς επιδιόρθωσης σε κυτταρικό επίπεδο, διαχειρίζεται άμεσα τις ελεύθερες ρίζες και βοηθά στην αποτοξίνωση του οργανισμού.

Το σώμα μας είναι γενετικά προγραμματισμένο να είναι υγιές, καθήκον της ιατρικής αλλά και δικό μας είναι να το βοηθάμε σε αυτή του την προσπάθεια.(το μυστικό της ιατρικής) Η πρόσφατη επιστημονική γνώση μας επιτρέπει και μας προτρέπει να ακολουθήσουμε και να ενισχύσουμε το έργο της φύσης.

Αντί να ελπίζουμε στην επέμβαση της Πανάκειας και της Υγείας είναι προτιμότερο να πάρουμε την υγεία μας στα χέρια μας.

Η έννοια της αυτοπραγμάτωσης.

Αυτοπραγμάτωση: Η πραγματοποίηση των πνευματικών, ψυχικών και σωματικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, καθώς και η αίσθηση της πληρότητας-εσωτερική ισορροπία-που αυτή συνεπαγέται.

Ο ψυχολόγος Carl Rogers (1902-1987) ανέπτυξε την θεωρία του πάνω στο ότι ο οργανισμός και ο εαυτός παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας. Ο ανθρώπινος οργανισμός επιζητά την αυτοπραγμάτωση. Το κλειδί της όλης θεωρίας έγκειται στην έννοια του εαυτού. Η τάση του οργανισμού να εξελίσσει όσο το δυνατόν περισσοτέρο τις ικανότητες και δυνατότητες του για να κερδίσει τον αγώνα με τον εαυτό αποτελεί την κεντρική ιδέα. Στόχος της θεραπείας η απόκτηση της εκτίμησης του ίδιου του εαυτού και έπειτα των άλλων.

Ο άνθρωπος βιώνει και συλλέγει κάποιες εμπειρίες, συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους κα μέσω της ενσυναίσθησης (ψυχική ταύτιση) καταλήγει σε κάποια συμπεράσματα και διαμορφώνει απόψεις. Το κάθε άτομο έχει κάποιες αρχές, ιδέες και αντιλήψεις οι οποίες ανάλογα με το περιβάλλον και τους ανθρώπους τροποποιούνται. Αυτή η διαδικασία με τη σειρά της βοηθά στην ενεργοποίηση του ίδιου του οργανισμού, αυτοπραγμάτωση, δηλαδή την εγγενή τάση του να βελτιώνει τις ικανότητες του ώστε να ζει καλύτερα.

Κατα τον Roger ο ανθρώπινος οργανισμός έχει έμφυτη την τάση ανάπτυξης των ικανοτήτων του, αντιδρά στο περιβάλλον του με γνώμονα την τάση του να πραγματωθεί, να αναπτύξει την εμπειρία του. Την τάση αυτή την έχει στο σύνολό του ο οργανισμός και όχι μεμονωμένα μέρη αυτού (εαυτός). Ο Maddi το 1996 περιγράφει αυτή την τάση του ανθρώπου σαν μια βιολογική πίεση που ασκεί ο οργανισμός για να ολοκληρωθεί το γενετικό σχέδιο δράσης. Ο κάθε άνθρωπος έχει θεμελιώδη εντολή να αναπτύξει το δυναμικό του.

Με απλά λόγια ο Rogers υποστηρίζει πως στόχος του ανθρώπου είναι να διώξει τα προσωπεία που νιώθει πως τον κάνουν αρεστό στους γύρω του, να βιώσει ελεύθερα οποιαδήποτε συναισθήματα που ταυτόχρονα θα τον βοηθήσουν να εξελίξει και άλλες πτυχές του εαυτού του, να αποκτήσει συνείδηση των επιλογών του, να πιστέψει σε αυτόν, και τέλος να αποκτήσει επίγνωση πως αυτός ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα τι είναι καλό για αυτόν.

Ο Maslow (1908-1970) που θεωρείται συνιδρυτής της Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας μαζί με τον Roger, έβλεπε τον άνθρωπο ως την μόνη ύπαρξη υπεύθυνη για την μοίρα του. Συγκεκριμένα πίστευε και ανέπτυξε τη θεωρία του και αυτός πάνω στο ότι η κάλλιστη πλευρά του εαυτού μας βγαίνει μέσω της αυτοπραγμάτωσης η οποία εξαρτάται από συγκεκριμένους παράγοντες που θα παραθέσω παρακάτω.

Ο Maslow δημιούργησε μια κλίμακα αναγκών που έχει γίνει γνωστή ως η πυραμίδα του Maslow. Πιστέυοντας ακράδαντα πως όλοι μας επιθυμούμε εκ γενετής το καλύτερο για εμάς,εξέτασε και μελέτησε πραγματικά ευτυχισμένους και επιτυχημένους ανθρώπους (Albert Einstein, Gandhi, Lincoln κ.ά.) και έφτιαξε μια λίστα με κοινά χαρακτηριστικά.

Ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών που εξήγαγε ως συμπέρασμα, ήταν πως όλοι τους έζησαν μια ζωή που αντανακλούσε τις αξίες, τα πιστεύω τους, και εξέφραζε τον αληθινό ευατό τους.

Απο την σύνθεση αυτή προέκυψε μια πυραμίδα που αποτύπωνε ιεραρχικά τις ανάγκες του ανθρώπου.

Στη βάση βρίσκονται οι φυσιολογικές ανάγκες που έχουν να κάνουν με τις βασικές ανάγκες της επιβίωσης μας (φαγητό, νερό, ύπνος, σεξ, οξυγόνο,κλπ.). Ονόμασε ανάγκες ασφαλείας εκείνες που διασφαλίζουν την σωματική μας ασφάλεια, την ψυχολογική προστασία, να είμαστε υγιής, κλπ. Αμέσως μετά ακολουθούν οι ανάγκες κοινωνικής αποδοχής και έχουν να κάνουν με την ανάγκη να έχουμε κύρος στην κοινωνία, έναν κύκλο ανθρώπων που να μας αγαπά και να μας αποδέχεται και αισθανόμαστε άνετα μέσα εκεί. Στη συνέχεια έβαλε τις ανάγκες αυτο-εκτίμησης όπου ο άνθρωπος έχει ανάγκη να στηρίζεται στα πόδια του, στις δικές του ιδέες και αντιλήψεις. Και οι τελευταίες στην κορυφή της πυραμίδας είναι οι ανάγκες αυτοπραγμάτωσης, όπου εκεί ο εαυτός καλείται να εκπληρώσει όλες εκείνες τις δυνατότητες που έχει ώστε να ολοκληρωθεί και να νιώθει πιο γεμάτος.

Για να φτάσει κανείς λοιπόν στην κορυφή της πυραμίδας πρέπει οπως μας λέει ο Maslow να έχει τις χαμηλότερες ανάγκες τακτοποιημένες. Άρα το άτομο καλείται να αξιοποιεί τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες του στο έπακρον σε ένα ταξίδι ζωής που δεν τελειώνει ποτέ…

Η αυτοπραγμάτωση είναι ένα ταξίδι συνεχούς βελτίωσης και ανάπτυξης των δυνατοτήτων και ικανοτήτων σου. Θα πρέπει να στηρίζεται σε βαθιά αυτογνωσία, την οποία οφείλει ο καθένας να φτάσει. Άκου τον εαυτό σου και απέβαλλε τις άμυνες του εγώ σου. Μάθε εσένα και αναζήτησε τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν πιο κοντά σε εσένα. Και όπως είπε πολύ ωραία ο Maslow: “Αν σχεδιάζεις να είσαι κάτι το πολύ λιγότερο από αυτό για το οποίο είσαι ικανός, τότε θα είσαι δυστυχισμένος για το υπολοιπο της ζωής σoυ.

Αποδοχή και αρνητικά συναισθήματα.

Όταν κάτι πάει στραβά και τ΄ αρνητικά συναισθήματα μας κατακλύζουν, ένας φαύλος κύκλος ξεκινά. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο θυμός, η λύπη, η απογοήτευση συνυπάρχουν με τις ενοχές και τις αυτομομφές. Σκέψεις, ακόμη πιο αρνητικές με βασικό κατήγορο και κατηγορούμενο τον εαυτό μας, συνοδεύονται με πολλές ενοχές.

Η σκληρή κριτική στον εαυτό μας σχετικά με μια αρνητική κατάσταση ή κακό αποτέλεσμα, όχι μόνο δε βελτιώνει τα δεδομένα αλλά βλάπτει μακροπρόθεσμα τη ψυχική μας υγεία. Το να νιώθει κάποιος άσχημα ή ενοχικά που βιώνει ένα αρνητικό συναίσθημα, σίγουρα δεν είναι μονόδρομος.

Αποδοχή και Ψυχική Υγεία

Μια πρόσφατη μελέτη του επιστημονικού περιοδικού “Personality and Social Psychology”, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2017, εξέτασε τη ψυχική υγεία των ατόμων που αποδέχονται, αντί να κατηγορούν σκληρά, τις συναισθηματικές τους εμπειρίες.

Τα ευρήματα της εν λόγω έρευνας αναφέρουν ότι τα άτομα που αποδέχονται τ΄αρνητικά συναισθήματα τους έχουν καλύτερη μακροπρόθεσμη (6 μήνες μετά) ψυχική υγεία και επιδεικνύουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε συνθήκες καθημερινού στρες. Επιπλέον, διαφαίνεται ότι βιώνουν λιγότερα αρνητικά συναισθήματα όταν εκτίθενται σε καταστάσεις στρες. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι τα παραπάνω ευρήματα επαληθεύτηκαν και στα δύο φύλα, σε όλες τις εθνικότητες που συμμετείχαν αλλά και σε όλα τα κοινωνικό- οικονομικά επίπεδα.

Αυτομομφές όπως: “Δεν θα έπρεπε να νιώθω έτσι, οι δειλοί μόνο λυπούνται”, “Είμαι άχρηστος-η που έδειξα το θυμό μου” προσθέτουν ένα ακόμη βαρύ φορτίο στη ψυχική υγεία. Το άτομο έχει παράλληλα να διαχειριστεί και τη κατάσταση, η οποία συσχετίζεται με το αρνητικό συναίσθημα που βιώνει, αλλά ταυτόχρονα και τον εαυτό του, που δεν αποδέχεται τη συναισθηματική του αντίδραση. Αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει εσωτερική σύγκρουση, η οποία με τη σειρά της πιθανά να αποτελέσει απειλή για τη ψυχική υγεία του ατόμου.

Τα οφέλη της Αποδοχής

Η αποδοχή των συναισθηματικών εμπειριών φαίνεται να αποτελεί μια ευεργετική στάση απέναντι στις καθημερινές συνθήκες στρες. Πλαισιώνοντας τον εαυτό μας με αποδοχή των αρνητικών συναισθημάτων, δημιουργούμε τη βάση για ορθότερη επεξεργασία των καταστάσεων ή συνθηκών που συσχετίζονται με τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε.

Επίσης, προσφέρουμε χρόνο αποφόρτισης από τις στρεσογόνες συνθήκες, χωρίς “εσωτερικές παρεμβολές”, όπως μπορεί να χαρακτηριστούν οι ενοχές και οι αυτομομφές. Τέλος, αποκτούμε μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε καταστάσεις, οι οποίες στη καθημερινότητα αξιολογούνται ως απαιτητικές, καθώς οι σκέψεις μας επικεντρώνονται στην επίλυση των εκάστοτε καταστάσεων και όχι στη διαχείριση μιας επιπρόσθετης εσωτερικής κρίσης.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάτι θα πάει στραβά, αποδέξου το θυμό, τη λύπη και την απογοήτευση σου και δώσε χρόνο στον εαυτό σου να αντιμετωπίσει «μονιασμένος» τις καθημερινές προκλήσεις.

Αν δεν μπορούμε μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε όσα μας δυσκολεύουν μπορούμε να ζητήσουμε την βοήθεια ενός κατάλληλα καταρτισμένου ειδικού Ψυχικής υγείας. Το να ζητάμε βοήθεια δε σημαίνει ότι παραδεχόμαστε ότι είμαστε αδύναμοι και ανίκανοι να κάνουμε καλά τον εαυτό μας. Αντίθετα σημαίνει ότι πιστεύουμε στον εαυτό μας και επιθυμούμε πραγματικά να γίνουμε καλά.

Ακόμη και αν έχουμε προσπαθήσει να ζητήσουμε βοήθεια και δεν έχουμε δει γρήγορα αποτελέσματα χρειάζεται να έχουμε υπομονή. Όσο διάστημα έχουμε αφήσει να πονάμε θέλει τον κατάλληλο χρόνο να επουλωθεί.